2012, ഫെബ്രുവരി 8, ബുധനാഴ്‌ച

കണ്ണാടി

കവികണ്ടത്

ഓളങ്ങളില്ലാതെ ചിലപ്പോൾ
കുന്നുകൾക്കിടയിൽ കെട്ടികിടന്ന്
പുഴ വിലപിച്ചു,
കണ്ണീരൊഴുക്കാതെ
കരകവിയാതെ...

വിണ്ണിലെദ്ദേവന് കണ്ണാടിയായി
മണ്ണിൽ നിവർന്നുകിടന്നു,
ദാഹവേരുകൾക്കരികെ
അവളുടെ സ്നേഹം തെഴുത്തു

ആരോ പതിയെപ്പാടി,
എല്ലാ ഒഴുക്കും അവളിലേക്ക്
എല്ലാ അഴുക്കും പുഴയിലേക്ക്...

തീരത്ത്,
ഒരു കുട്ടിയുടെ സങ്കടം
ഒരു പെണ്ണിന്റെ വിങ്ങൽ
ഒരമ്മയുടെ ഗദ്ഗദം
ഒരു വൃദ്ധയുടെ ശകാരം
നീയെന്തൊക്കെയാണു കവർന്നത്!

പുഴകണ്ടത്

കിനാക്കളില്ലാത്ത രാത്രിയിൽ
വിയർത്തുമുഷിഞ്ഞ കടലാസിൽ
മഷിവീണു കവിത പടർന്നു,
ഉറങ്ങാതെ
ഉണർത്താതെ ...

വസന്തർത്തുവിനു കണ്ണാടിക്കാഴ്ച്ചയായി
പ്രണയരാവിനൊപ്പം
മണിവീണയിൽ രാഗംതെഴുത്തു

ആരോ പതിയെപ്പറഞ്ഞു
നീ മഴപോലെ പൊഴിഞ്ഞ്
നീ വഴിപോലെ അഴിഞ്ഞ് ...

താളിൽ,
ഒരു കുട്ടിയുടെ നിഷ്ക്കളങ്കത
ഒരു പെണ്ണിന്റെ അഴക്
ഒരമ്മയുടെ വാത്സല്യം
വാർദ്ധക്യ നിനവുകൾ
നീയെന്തൊക്കെയാണ് പകർന്നത് !

OO  അജിത് കെ.സി

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: